# Τεκμηρίωση του Django - 1.10.7

# Authentication using `REMOTE_USER`

Αυτό το άρθρο περιγράφει πως μπορείτε να χρησιμοποιήσετε εξωτερικές πηγές πιστοποίησης (όπου ο Web server έχει ορίσει ως environment variable το `REMOTE_USER`) μέσα στις Django εφαρμογές σας. Αυτού του είδους η λύση σχετικά με την πιστοποίηση εμφανίζεται, συνήθως, μέσα σε intranet σελίδες, όπου η είσοδος του χρήστη στο σύστημα γίνεται με single sign-on μέσω IIS και του Integrated Windows Authentication ή μέσω Apache και mod_authnz_ldap, CAS, Cosign, WebAuth, mod_auth_sspi, κλπ.

Όταν ο Web server αναλαμβάνει την πιστοποίηση, στην ουσία θέτει τη μεταβλητή `REMOTE_USER` ως environment variable για να χρησιμοποιηθεί από την εκάστοτε εφαρμογή. Στο Django, η μεταβλητή `REMOTE_USER` είναι διαθέσιμη μέσα από το attribute `request.META` του request object. Το Django μπορεί να παραμετροποιηθεί για να κάνει χρήση της μεταβλητής `REMOTE_USER` χρησιμοποιώντας τη `RemoteUserMiddleware` ή τη `PersistentRemoteUserMiddleware` και την κλάση `RemoteUserBackend` που βρίσκεται μέσα στο module `django.contrib.auth`.

## Παραμετροποίηση

Πρώτα πρέπει να προσθέσετε τη middleware κλάση `django.contrib.auth.middleware.RemoteUserMiddleware` στη ρύθμιση `MIDDLEWARE` μετά τη middleware κλάση `django.contrib.auth.middleware.AuthenticationMiddleware`:

    MIDDLEWARE = [
        '...',
        'django.contrib.auth.middleware.AuthenticationMiddleware',
        'django.contrib.auth.middleware.RemoteUserMiddleware',
        '...',
    ]

Κατόπιν, πρέπει να αντικαταστήσετε την κλάση `ModelBackend` με την `RemoteUserBackend` μέσα στη ρύθμιση `AUTHENTICATION_BACKENDS`:

    AUTHENTICATION_BACKENDS = [
        'django.contrib.auth.backends.RemoteUserBackend',
    ]

Με αυτές τις ρυθμίσεις, η `RemoteUserMiddleware` θα ανιχνεύσει το username μέσα στο `request.META['REMOTE_USER']` και όχι μόνο θα πιστοποιήσει αλλά και θα εισάγει αυτόν τον χρήστη αυτόματα στο σύστημα, χρησιμοποιώντας την κλάση `RemoteUserBackend`.

Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στο γεγονός ότι η ανωτέρω συγκεκριμένη ρύθμιση απενεργοποιεί την πιστοποίηση του, προεπιλεγμένου, `ModelBackend`. Αυτό σημαίνει ότι αν η τιμή της μεταβλητής `REMOTE_USER` δεν έχει οριστεί, τότε ο χρήστης δεν θα μπορεί να κάνει log in στο σύστημα, ακόμη και αν χρησιμοποιεί το interface του Django admin. Για την επίλυση αυτού, απλώς προσθέστε το `'django.contrib.auth.backends.ModelBackend'` στη λίστα `AUTHENTICATION_BACKENDS`. Με αυτό τον τρόπο το Django θα χρησιμοποιήσει το `ModelBackend` ως fallback αν το `REMOTE_USER` δεν έχει οριστεί.

Η διαχείριση των χρηστών του Django, όπως τα views μέσα στο `contrib.admin` και η εντολή `createsuperuser`, δεν δουλεύουν με τους απομακρυσμένους χρήστες (remote users). Αυτά τα interfaces δουλεύουν με τους χρήστες οι οποίοι είναι αποθηκευμένοι στην βάση δεδομένων ανεξαρτήτως της ρύθμισης `AUTHENTICATION_BACKENDS`.

Σημείωση

Επειδή η κλάση `RemoteUserBackend` κληρονομεί από την `ModelBackend`, θα έχετε στην διάθεση σας όλο το API, που είναι υλοποιημένο στο `ModelBackend` και αφορά τον έλεγχο δικαιωμάτων των χρηστών.

Οι χρήστες με το attribute `is_active=False` δεν θα τους επιτραπεί να πιστοποιηθούν. Για να το παρακάμψετε αυτό χρησιμοποιήστε την κλάση `AllowAllUsersRemoteUserBackend`.

Σε παλαιότερες εκδόσεις, οι απενεργοποιημένοι χρήστες δεν απορριπτόντουσαν όπως περιγράφηκε παραπάνω.

Οι χρήστες με το attribute `is_active=False` δεν θα τους επιτραπεί να πιστοποιηθούν. Για να το παρακάμψετε αυτό χρησιμοποιήστε την κλάση `AllowAllUsersRemoteUserBackend`.

    from django.contrib.auth.middleware import RemoteUserMiddleware

    class CustomHeaderMiddleware(RemoteUserMiddleware):
        header = 'HTTP_AUTHUSER'

Προειδοποίηση

Να είστε εξαιρετικά προσεκτικοί όταν χρησιμοποιείτε κάποια subclass της `RemoteUserMiddleware` η οποία ορίζει δικό της HTTP header. Πρέπει να είστε σίγουροι ότι ο front-end web server ορίζει ή αφαιρεί πάντα αυτόν τον header βασιζόμενος στους κατάλληλους ελέγχους πιστοποίησης. Ποτέ να μην επιτρέπετε στον τελικό χρήστη να μπορεί να καταθέτει ψεύτικες (ή “πλαστογραφημένες”) τιμές του header. Εφόσον οι HTTP headers, π.χ `X-Auth-User` και `X-Auth_User` ομαλοποιούνται και οι δύο στο κλειδί `HTTP_X_AUTH_USER` του `request.META`, θα πρέπει, επίσης, να ελέγξετε ότι ο web server σας δεν επιτρέπει πλαστογραφημένους headers οι οποίοι χρησιμοποιούν κάτω παύλες (“_”) αντί σκέτων παυλών (“-”).

Η παραπάνω προειδοποίηση δεν αφορά μόνο την κλάση `RemoteUserMiddleware` με τις προεπιλεγμένες της ρυθμίσεις (`header = 'REMOTE_USER'`), αφού ένα κλειδί που το όνομα του δεν ξεκινά με το `HTTP_` μέσα στο `request.META`, μπορεί να οριστεί μόνο από τον WSGI server σας και όχι απ’ ευθείας από ένα HTTP request header.

Αν χρειάζεστε περισσότερο έλεγχο, μπορείτε να δημιουργήσετε το δικό σας backend πιστοποίησης ο οποίος θα κληρονομεί από την κλάση `RemoteUserBackend` και θα παρακάμπτει (override) ένα ή περισσότερα από τα attributes και τις μεθόδους της.

## Χρήση του `REMOTE_USER` μόνο στις σελίδες login

Η middleware πιστοποίησης `RemoteUserMiddleware` προϋποθέτει ότι ο HTTP request header `REMOTE_USER` υφίσταται με όλα τα πιστοποιημένα requests. Αυτό μπορεί να είναι πρακτικό και να λειτουργεί περίφημα όταν χρησιμοποιούνται απλοί μηχανισμοί HTTP πιστοποίησης όπως o `htpasswd`, αλλά με άλλες μεθόδους ευαίσθητων πηγών όπως η Negotiate (GSSAPI/Kerberos), η πιστοποίηση στον front-end HTTP server συνήθως ρυθμίζεται για ένα ή για μερικά login URLs και κατόπιν επιτυχούς πιστοποίησης, η εφαρμογή υποτίθεται ότι διατηρεί το πιστοποιημένο session κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας.

Η middleware κλάση `PersistentRemoteUserMiddleware` παρέχει υποστήριξη για αυτήν ακριβώς την περίπτωση. Θα διατηρήσει το πιστοποιημένο session μέχρις ότου ο χρήστης κάνει logout ο ίδιος. Η κλάση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντικατάσταση της `RemoteUserMiddleware` όπως αναφέρθηκε παραπάνω.